ILLENE

Beti zerbait gura eta ezin lortu; eta, beti gertatzen den legez, gutxien espero dugunean zer eta aspaldian buruan bueltaka zebilena bete egiten den. Eta halaxe gertatu zitzaidan atzo. Ekainean azterketetan nengoenean behin eta berriro deseatzen nuen inolako ardura barik eguzkiaz eta hemengo paraje ederrez gozatzeko momenturen bat. Eta, luze itxaron ostean, atzokoa izan zen egun hori.

Alde batetik, udako egun normala izan zen lagun batekin hondartzara joan eta gero zerbait hartzera joan nintzelako, baina, bestalde, hilabete askotan ikusi ez dudan ikastolako lagunarekin egoteak berezi eta desberdin bihurtu zuen arratsaldea. Plana betikoa zen, baina, era berean, desberdina.

Hondartza jendez gainezka zegoen eta horrek ohiko lasaitasun eta isiltasuna desagerrarazi zuen. Hala ere, hori atzo ez zitzaidan axola. Lagunarekin uretan nengoenean geure kaxa genbiltzan eta ia inork ez gintuen molestatzen. Gero, eguzkitan geundenean ere, kanpotar, atzerritar, ume eta nerabeen garrasi, musika, korrikaldi...ez ere ez nintzen ohartu ere egin. Egun ederra zegoen eta ez nuen inork momentu hori izorratzerik gura. Nire lagunarekin berbetan nengoen eta, bitartean, eguzkiaz gozatzen; plan ezin hobea.

Zerura begiratzen nuen eta ez zegoen hodeirik. Eguzkiak urre kolorez janzten zuen herria, herriko lekurik altuena den kanpandorretik hasi eta itsaso eta mendietaraino. Irudi ederra. Hareak ere dirdira egiten zuen. Eta, horri guztiari aurre eginez, zeruko urdin argia.

Gero, Barrikatik ikusi nuen gauaren etorrera. Eguzkiak botatako urre koloreko mantua gero eta indartsuagoa zen eguzkia itsasora hurbiltzen zen heinean. Bertan zeuden itsasontzi, belaontzi eta txalupek ere itsaso eta eguzkiaren kolore bera zuten. Eta, bitartean, gu zerumugarantz adi. Kolore hori, apurka-apurka, iluntzen zihoan; urdin ilun lehenengo, more geroago, beltz, azkenik.

Gaueko hamarrak heldu ziren eta ez geneukan etxera joateko gogo handirik. Itsasoak eguzkia irentsi bazuen ere, oraindik zerua ez zen guztiz belztu. Gainean arroparen bat janzteko beharrik ere ez geneukan eta tertulia faltan ere ez geundenez herrira jaisteko presarik ez geneukan. Baina, lau egunetan "oporretan" egon ostean, gaur beharrera joan  behar nuela gogoratu nuen eta etxeranzko bidea hartu genuen. Pena handia izan zen. Horrelakoetan, aspertu arte egotea izaten da onena, baina guztia batera ezin. Hala ere, etxeko balkoitik (kalean egon ezin naizenetan hemengo txokoez gozatzeko, itsasoko haize freskoa sentitu eta lasaitzeko etxeko lekutxotik) gau aroari begira egon nintzen begiak zarratzear egon ziren arte.